Satellietbeelden + geluksboottocht geven nieuwe informatie over gloeiende “melkachtige zeeën”

Vergroten / De boottocht ging door een gebied van melkachtige zee ten zuiden van de lichten van een eiland.

Op sommige maanloze nachten beginnen enorme stukken van de Noordwest-Indische Oceaan en de zeeën rond Indonesië te gloeien. Deze gebeurtenis is bijgewoond door honderden zeilers, maar slechts één onderzoeksschip is ooit, door puur toeval, dit bioluminescente fenomeen tegengekomen, bekend als melkachtige zeeën. Dankzij dat vat toonden monsters aan dat de lichtbron een bacterie was, genaamd V. harveyi, die een microalg had gekoloniseerd genaamd Phaocystis. Maar dat was in 1988, en onderzoekers moeten nog op de juiste plaats en het juiste moment zijn om een ​​van deze gebeurtenissen opnieuw te zien.

Zowel de bacteriën als de algen komen veel voor in die wateren, dus het is niet duidelijk wat deze zeldzame gebeurtenissen veroorzaakt. Om te helpen begrijpen waarom melkachtige zeeën zich vormen, zijn onderzoekers veel beter geworden in het spotten van deze delen van bioluminescentie vanuit de lucht. Met behulp van satellieten verzamelt Stephen Miller, een professor in de atmosferische wetenschap, al bijna 20 jaar zowel beelden als ooggetuigenverslagen van melkachtige zeeën. Dankzij verbeteringen in de beeldvormingscapaciteiten in de afgelopen decennia, heeft Miller vorig jaar een compilatie gepubliceerd van waarschijnlijke melkachtige zeeën in het tijdsbestek van 2012 tot 2021, waaronder één voorval ten zuiden van Java, Indonesië, in de zomer van 2019.

Maar deze satellietwaarnemingen ontbraken oppervlaktebevestiging – dat wil zeggen, totdat de bemanning van het jacht Ganesha benaderde Miller met hun verslag uit de eerste hand van wat ze hadden meegemaakt tijdens hun reis door de zeeën rond Java in augustus, dat onlangs in PNAS werd gepubliceerd. Hun bevestiging door ooggetuigen – samen met de eerste foto’s van een melkachtige zee – laten zien dat deze satellieten inderdaad een krachtig hulpmiddel zijn om deze gebeurtenissen te spotten.

De ogen van de lucht

Hoewel melkachtige zeeën enorm kunnen zijn – meer dan 100.000 vierkante kilometer in het geval van de waarneming van 2019 – is de intensiteit van deze bioluminescentie nog steeds relatief zwak. Ter vergelijking: de bekendere zeefonkeling van marien plankton (dinoflagellaten) is 10 keer sterker – en zelfs dat kan moeilijk te herkennen zijn.

Om melkachtige zeeën per satelliet te vangen, moesten onderzoekers zoals Miller en zijn medewerkers wachten op de installatie van de Day/Light Band op de nieuwste generatie milieusatellieten van de National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA). Deze camera bij weinig licht is gevoelig genoeg om licht vast te leggen dat 10.000 keer zwakker is dan gereflecteerd maanlicht en ongeveer 1 miljard keer zwakker dan gereflecteerd zonlicht. Day/Light Bands zijn geïnstalleerd op twee satellieten: de Suomi National Polar-orbiting Partnership (gelanceerd in 2011) en de Joint Polar Satellite System-serie (gelanceerd in 2017).

Dankzij deze satellieten kon Miller 10 jaar aan satellietgegevens doorzoeken, waarin hij tussen 2012 en 2021 12 vermoedelijke melkzeeën vond. Uit deze gegevens bleek dat de gebeurtenissen weken konden duren en dat ze vaak samenvielen met regionale moessons en algen bloei als gevolg van het opwellen van voedselrijk water.

“Hoewel melkzeeën een spectaculair visueel fenomeen zijn met een interessant historisch achtergrondverhaal dat verband houdt met de maritieme folklore, denk ik dat we in de moderne tijd ook erg geïnteresseerd zijn in het begrijpen hoe en waarom deze enorme uitdrukking van onze biosfeer, geassocieerd met primaire productie (de basis van de mariene voedselketen), gebeurt”, schrijft Miller in een e-mail aan Ars Technica. “Ik zou dit willen vertalen naar een beter bewustzijn van de koppeling tussen atmosfeer / oceaan / biosfeer in het klimaatsysteem van de aarde, zodat we kunnen beginnen te begrijpen hoe fundamentele componenten van het ecosysteem van onze planeet kunnen reageren in een veranderend klimaat.”

Maar alle waarnemingen van Miller kwamen van een hoogte van meer dan 800 km in de lucht – totdat hij hoorde van de… Ganesha bemanning.

#Satellietbeelden #geluksboottocht #geven #nieuwe #informatie #gloeiende #melkachtige #zeeën

Leave a Comment

Your email address will not be published.