‘Een berg die maar blijft groeien.’ Wat u moet weten over het e-waste dat door uw gadgets wordt achtergelaten

Decennialange druk van de techsector om te “innoveren of te sterven” hebben geleid tot een lange lijst van nuttige en flitsende huishoudelijke tech-producten, maar veel van deze zelfde apparaten moeten ook worden vervangen in bijna hetzelfde tempo als nieuwe technologie opkomt.

Het resultaat van deze zogenaamde geplande veroudering, gecombineerd met een beperkt aantal mogelijkheden om oudere apparaten door de jaren heen te repareren, is een tsunami aan elektronisch afval, ook wel e-waste genoemd. En de gevolgen ervan gaan veel verder dan de hoofdpijn van het uitzoeken wat te doen met de rommel die in je huis is weggestopt.

“Geplande veroudering maakt het alleen maar erger. Mensen verwachten nu om de drie of vier jaar een nieuwe computer en om de twee jaar een nieuwe telefoon”, zegt Jim Puckett, uitvoerend directeur van Basel Action Network, een e-waste-waakhond uit Seattle. groep. “Het is een berg die maar blijft groeien.”

De meest recente gegevens van de Verenigde Naties geven aan dat de wereld in 2019 maar liefst 53,6 ton e-waste heeft gegenereerd, en slechts 17,4% daarvan werd gerecycled. De lasten en schade van e-waste vallen vaak bij die in ontwikkelingslanden. Het Amerikaanse Environmental Protection Agency schat dat een “onbepaalde hoeveelheid gebruikte elektronica wordt verscheept vanuit de Verenigde Staten en andere ontwikkelde landen naar ontwikkelingslanden die niet over de capaciteit beschikken om invoer te weigeren of om op de juiste manier met deze materialen om te gaan.”
De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) waarschuwde vorig jaar dat de verwijdering en verwerking van snelgroeiend e-waste een reeks “nadelige gevolgen voor de gezondheid van kinderen” kan veroorzaken, waaronder veranderingen in de longfunctie, DNA-schade en een verhoogd risico op sommige chronische ziekten zoals kanker en hart- en vaatziekten op latere leeftijd.

Bovendien zijn er meer dan 18 miljoen kinderen en adolescenten “actief betrokken” in de informele e-waste verwerkende industrie, waarschuwde de WHO. Kinderen en adolescenten worden vaak gebruikt om door bergen e-waste te speuren op zoek naar waardevolle materialen zoals koper en goud “omdat hun kleine handen handiger zijn dan die van volwassenen”, aldus de WHO.

De kwestie van e-waste gaat “allemaal over milieurechtvaardigheid op mondiaal niveau”, zei Puckett. “Het gaat erom te voorkomen dat de rijke landen hun afval en vuile technologieën dumpen op ontwikkelingslanden.”

De groeiende milieucrisis trekt nu de aandacht van wetgevers van Europa tot de Verenigde Staten, maar ook van gemeenschappen in de ontwikkelingslanden waar e-waste van oudsher offshored is geweest.

EU-functionarissen hebben vorige maand een nieuwe wet goedgekeurd die vereist dat alle telefoons en elektronica een standaard, merkonafhankelijke oplader gebruiken, met het potentieel om te beperken hoeveel verschillende draden de gemiddelde consument moet hebben. Drie progressieve Amerikaanse wetgevers drongen er in een brief bij de VS op aan om dit voorbeeld te volgen.

Sens. Ed Markey, Elizabeth Warren en Bernie Sanders zeiden dat het nieuwe EU-beleid “het potentieel heeft om e-waste aanzienlijk te verminderen en consumenten te helpen die het beu zijn om door rommelladen vol verwarde opladers te moeten snuffelen om een ​​compatibele oplader te vinden of te kopen een nieuwe”, in een brief gericht aan de Amerikaanse minister van Handel. De senatoren zinspeelden op het tweeledige hot topic van “het overnemen van machtige technologiebedrijven” in het belang van de consument en het milieu.

Voorlopig bestaat er echter regelgeving rond e-waste voornamelijk op staatsniveau en zijn er maar weinig tekenen dat het federale beleid in de nabije toekomst vooruitgang boekt. Bij afwezigheid blijft het de verantwoordelijkheid van consumenten — en bedrijven — om initiatief te nemen en betere manieren te vinden om met oude elektronica om te gaan.

Wat consumenten en bedrijven eraan kunnen doen

Toen Corey Dehmey op de IT-afdelingen van bedrijven werkte, had hij: om erachter te komen wat te doen met honderden bedrijfscomputers die niet meer up-to-date waren. Nu, als uitvoerend directeur van non-profit Sustainable Electronics Recycling International (SERI), maakt hij deel uit van een groep die de e-waste-crisis probeert aan te pakken door de samenwerking tussen de overheid, de particuliere sector en de consument te versterken.

“E-waste is het resultaat van het niet plannen van het product gedurende de hele levenscyclus,” zei Dehmey. “We reageren gewoon op een probleem dat we jaren geleden hebben gecreëerd. Dus als we dit willen aanpakken, moeten we aan de voorkant nadenken over deze dingen – wat we ontwerpen en wat we als consumenten kopen ook.”

Om dat te doen, heeft SERI haar eigen certificeringsnormen voor e-waste-recycling ingevoerd en er toezicht op houden, die ervoor zorgen dat faciliteiten op de juiste manier e-waste verwijderen. Het organiseert ook evenementen voor bedrijven en andere belanghebbenden en houdt zich bezig met belangenbehartiging om bedrijven en overheden onder druk te zetten om duurzamere benaderingen te volgen voor de ontwikkeling van elektronica.

“We moeten manieren bedenken om te gebruiken” [an electronic device] langer, repareer het, hergebruik het”, zei Dehmey, en merkte op dat dit een mentaliteitsverandering van zowel consumenten als bedrijven zal vereisen.

De afgelopen maanden was er op dit vlak enige reden tot optimisme. De toename van e-waste heeft geleid tot verhoogde druk op fabrikanten om de beperkingen op het repareren van apparaten voor particulieren en onafhankelijke reparatiewerkplaatsen te versoepelen in een push die bekend staat als de “recht op reparatie” -beweging. President Joe Biden keurde vorig jaar een uitvoerend bevel goed dat de Federal Trade Commission opdroeg regels uit te vaardigen die bedrijven verplichten om doe-het-zelfreparaties toe te staan, en de FTC zwoer om illegale reparatiebeperkingen uit te roeien.
Nu hebben een handvol technologiebedrijven initiatieven gelanceerd om te helpen bij het repareren van oude gadgets. Eerder dit jaar lanceerden Apple en Samsung hun zelfbedieningsreparatiewinkels, met onderdelen voor gebruikers die op zoek zijn naar doe-het-zelfreparaties voor hun smartphones. Op dezelfde manier beloofde Google dat onderdelen voor het repareren van Pixel-telefoons later dit jaar beschikbaar zullen zijn voor het publiek.
Een zee van meer dan twee meter hoog opgestapeld elektronisch afval bedekt het landschap bij Westmoreland Cleanways and Recycling, in Unity, Pennsylvania, op vrijdag 24 maart 2017.

Ook zijn er de afgelopen jaren verschillende coalities ontstaan ​​om consumenten de mogelijkheid te geven om verantwoord van hun apparaten af ​​te komen. Puckett hielp bijvoorbeeld bij de lancering van het e-waste recyclinginitiatief e-Stewards, dat elektronicarecyclers certificeert en auditeert om ervoor te zorgen dat ze e-waste op de juiste manier afvoeren volgens “zeer strenge normen”.

Met deze tool kunnen consumenten recyclingcentra in de buurt opzoeken. SERI biedt ook een online tool om een ​​gecertificeerd recyclingcentrum te vinden.

Jeff Seibert, de belangrijkste provocateur (ja, dat is zijn echte titel) bij SERI, raadt consumenten ook aan om bij hun plaatselijke gemeente na te gaan of ze een specifiek plan hebben voor het recyclen van e-waste. Een handvol Amerikaanse retailers, waaronder Staples en Best Buy, hebben ook programma’s waarmee consumenten e-waste kunnen inleveren voor recycling bij gebrek aan een bredere infrastructuur. Andere bedrijven, waaronder Apple, hebben programma’s om credits of gratis recycling aan te bieden in ruil voor de handel in gebruikte gadgets.

Alvorens ervoor te kiezen gebruikte elektronica te doneren of te recyclen, raadt de EPA aan te overwegen de hardware of software van een computer te upgraden in plaats van een gloednieuw product te kopen. Als u besluit te recyclen, dringt de EPA er bij consumenten op aan om alle batterijen die mogelijk afzonderlijk moeten worden gerecycled, te verwijderen. Het bureau zegt dat het recyclen van een miljoen laptops het energie-equivalent bespaart van het elektriciteitsverbruik van meer dan 3.500 Amerikaanse huizen in een jaar. Voor elke miljoen mobiele telefoons die worden gerecycled, zegt het bureau dat 35.000 pond koper, 772 pond zilver, 75 pond goud en 33 pond palladium kan worden teruggewonnen.

Afgezien van deze opties, spoort Seibert consumenten eenvoudig aan om over elektronica te gaan denken zoals we aan auto’s denken: we gooien onze voertuigen niet weg als we nieuwe banden nodig hebben of als de voorruit barst.

“Iedereen wil het juiste doen”, zei Seibert. “Dus we moeten ze de middelen geven om dat te kunnen doen, en dat is nog steeds een werk in uitvoering.”

#Een #berg #die #maar #blijft #groeien #Wat #moet #weten #het #ewaste #dat #door #gadgets #wordt #achtergelaten

Leave a Comment

Your email address will not be published.